А сепак, не знаеме ни како да се однесуваме во одредена ситуација. Плачам на погреби и пеам по свадби, напиша некоја духовита будала. Кудам по страници и осудувам кај ќе стигнам по кој ќе стигнам, би додала втора будала.

Секој на секого му се сити, му враќам мило ем за драго, за погрешниот збор, за лошо разбраниот контекст, за грешното смајли што наместо тага покажува среќа, за лажниот патриотизам, за традиционалниот социјализам, за ланскиот снег, за она мало парче земја што демек сите го сакаме и се бориме за него… А не дај боже да прочиташ по нетов па и некој експлицитен коментар на симпатизер на едната страна дека е се ова вина на другата страна… Уф, џанам ракавицата е фрлена, следува изборот на оружјето и евентуално, селекцијата на аѓутанти во стилот „колку повеќе толку подобро“.

Нели ни е срам? Нели треба малку да застанеме? Нели културни бевме? Откако знам за себе, знам дека на тажно се тагува, на среќно се радува. Знам, ама не знам дека и на тажно се сити, а уште помалку и дека се глуми лудило и дека се ставаат не знам какви бои и обележја за тој едниот што ќе помине, да знае за кого сум и од кои сум.

Демек не има и со факултет и без него, и од десната и од левата страна на градов, и со пари и без. А всушност, знаете какви излегува дека не има? Со сина и со црвена боја.. Кој е кај сините, не може да биде и кај црвените и обратно. Кој е црвените, не смее ни да помисли да се сложи за една работа со овие другиве. Ма, дајте! Тоа би било прогласување за „предавника свога рода“.

Па дури и кога ќе се случи нешто кое по секоја логика на размислување – „чак што више“ и на битисување – би требало да не спои во нашата реакција, онака спонтана, човечка, неумислена, ете и небрежна нека биде, ние како само да сме чекале да се разбуди мечката од сонот (ако воопшто и некогаш заспала) па само седиме и демнеме и чекаме некој да не чепне и да избувнеме со се што имаме, со тешка артилерија и со рафална ораторика на спремен борец тргнуваме „у одбрану домовину“ . Нема солидарност, нема подавање рака, нема ништо, освен она што го имало и ќе го има како што сме тргнале – слепа послушност или непослушност, зависно од тоа на која страна и припаѓате…

Убиено е дете. Тоа е тоа. Ботом лајн. Клучен збор во реченицата, глаголот „убиен“. Ако некому баш и не е јасно значењето, нека го види во толковниот речник, нека го преведе на кој јазик сака, нека му побара синтакса, историјат.. што сака нека му направи. Ама нека биде свесен дека е: прво, глаголот во минато свршено време; второ, дека детето не го донело штркот и дека имало луѓе што го сакаат и живеат за него; трето, дека никој нема да посака такво нешто нему да му се случи; четврто: дека не смееше, ама во никој случај не смееше да се талка два дена за да се дознае кое е детето; и петто, дека правото на живот е право, а не нечие дискреционо право.

The Blog-Health-o-Meter™ reads Fresher than ever.

Crunchy numbers

The Leaning Tower of Pisa has 296 steps to reach the top. This blog was viewed about 1,000 times in 2010. If those were steps, it would have climbed the Leaning Tower of Pisa 3 times

In 2010, there were 17 new posts, not bad for the first year! There were 41 pictures uploaded, taking up a total of 2mb. That’s about 3 pictures per month.

The busiest day of the year was January 29th with 70 views. The most popular post that day was За се и за ништо.

Where did they come from?

The top referring sites in 2010 were facebook.com, WordPress Dashboard, mk.wordpress.com, mail.yahoo.com, and search.conduit.com.

Some visitors came searching, mostly for nikejaa.blog, bezbedno na internet, чичко стоилко, најслаба карика, and skopje plostad.

Attractions in 2010

These are the posts and pages that got the most views in 2010.

За се и за ништо January 2010
2 comments

Skopje, be strong, you gonna get raped! February 2010
4 comments

Ми, агеин, фрастрејтед March 2010
7 comments

Ебаго February 2010
7 comments

Најслаба карика January 2010
1 comment

Гледаше во темните води, гласни од брановите предизвикани од ветерот, кои несреќно се губеа на брегот, загубени во песокот, во темнината, во осеката…

Ја слушам одвај, некако тивко, а ветерот ги носи нејзините зборови или можеби мисли…

„Сакам да живеам додека те вкусувам, сакам да живеам додека те пишувам, сакам да живеам додека те помислувам…“

Со овие зборови на нејзините усни, се наведна над водата, зеде со раката малку од неа и си поигра додека капките и се слеваа по прстите. Вкусува, пишува нешто во водата, помислува на нешто со мислите…

Сака да живее? Зарем не живее – си се почудив самата на себе и се запрашав, како тоа живееш, а всушност, може да не живееш. Како е да си празен однатре? Емотивно празен, без да имаш ни најмало нешто во себе што би можел некому да понудиш, да го привлечеш, да го заинтригираш, да го испровоцираш? И тоа баш со нешто што го имаш во себе, а не нешто што е однадвор, шминка, гардероба, маска, завеса…

Ми текнува на неколку такви луѓе, кои ете живеат „ради реда“, чисто колку се каже дека биле, поминале, ги имало некој период, некаде…

***

Ебате животот, ебате! Таман кога мислиш дека повторно ќе заживееш, се случува нешто што те исфрла од рамнотежа, како осигурач од струја. И токму кога е се во ред, кога конечно наоѓаш нешто на кое можеш да се посветиш,  довериш, на сцена стапува нешто сосема трето што едноставно не оди, не може да спои со ова првово… Остануваш баш со прстот во уста, во еден момент сфаќајќи дека мораш пак да се вратиш на старата ти, на оние стари задрти ангажмани и обврски…

Се бориш, длабоко во себе, се уште се бориш за парче среќа, за зрак надеж, за подадена рака и разбирање кај онаа/оној/оние од кои ти е тоа најпотребно. Најтрагично од се е што знаеш дека и тие/таа/тој се исто толку свесни дека е тоа невозможно и дека само може да те сожалуваат и да ти посакаат среќа понатаму во животот. Ебате таквата среќа! Преку глава ми е од сожалувања, лажни ветувања, непомогнати помошти, изнудени насмевки, покондирени тикви и стеротипните воопштувања!

Секој има право да живее онака како што сака да живее! Зошто секој наоѓа за смелост да оценува/казнува/суди/озборува за животот на другиот?

И зошто нештата се случуваат онака како што се случуваат: без никаков редослед и со никаква причинско-последична поврзаност? Зошто да прекинеш нешто што ти е убаво, само затоа што мораш да го сториш тоа? Зошто да престанеш да „живееш“, кога тукушто си почнал да го правиш тоа?

***

А… Си беше еднаш едно човече, тотално празно, сосема едноставно, да не речам просто, толку незаебано, скроз религиозно задоено што ќе ти изнакажеше сештарии  за црковно-паганските обреди, пости, правила за кои поим немаше кој ги утврдил, од каде потекнуваат, зошто токму тие..

Тоа човече беше секогаш со некаква замерка. Кутрото не можеше да најде забава или утеха во ништо, ама буквално во ништо, па не му остануваше ништо освен да бара други да му прават да му биде забавно, да бара трети да му наоѓаат партнери, четврти да го шетаат, петти да му организираат прослави…

Девојкава од првата приказна го познаваше ова човече… Тотално различни, два света кои што ете некако и некаде го вкрстиле патот на своето битисување…

Една стара добра: Шта не знаш, не може да ти шкоди…

Кој копнее по нешто што не го видел, не го осетил, не го доживеал? Ако не знаеш дека постои, би ти било добро и од врата надвор да не мрднеш. Што? Ако мислиш дека светот завршува на крајот од твојата улица…

А оној што видел, доживеал, сфатил, искусил и сфаќа дека повеќе не може?

Кој повеќе страда? Оној што не знае за ништо подобро и си тера по она што мајка му му кажала или оној што знае, видел, пробал, а веќе не може?

Се споивте во едно пред водата пред вас.

Гледате месечина во вода, погалена од топло ветерче.

Стоиш зад неа. Со рацете ја прегрнуваш и го чувствуваш нејзиното треперење. Молчите двајцата, потпрени еден зад друг, уживајќи во тишината и прекрасниот момент. Момент на совршена страст од она што може да се случи. Сакаш да кажеш нешто, сакаш да покажеш нешто што и самиот знаеш дека и таа го знае. Нема потреба, одлучуваш да молчиш. И додека така двајцата стоите, со погледот закован во месечината над водата, твоето лице е во нејзината коса, го впиваш секој нејзин мирис и уживаш во тоа. Го впиваш секој миг, секоја мирисна нишка, се она што може да те потсети на неа. Ја бакнуваш во образ… Те прифаќа, те гушка, те разбира, те сфаќа. Знае дека во неа за тебе има само страст, чиста страст. Знае дека сака да биде со тебе, да те почувствува, да те види, да те доживее.

Ја гушкаш и сакате моментот вечно да трае.

….

Раката ти игра по нејзините рамења. Срамежливо, онака, другарски прво…  Ти се подместува, поблиску до тебе, поблиску до раката што ја гали и мирисот што ја буди, ја збеснува. Ја галиш и натаму, полека, по грбот и вратот… Ја допираш нежно и долго… Чувствуваш како полека нејзината енергија расте. Го чувствуваш нејзиното тело како полека но сигурно почнува да се движи. Мммм… Нешто и се испушти.. Не сакаше да ти покаже дека ужива во твојот допир толку многу. Не сакаше да ти дозволи знаеш… да знаеш дека просто копнее по твојот допир, дека едноставно е иста како тебе, но не знае како да те повика, како да ти покаже што сака.. Но ти знаеш. Знаеш веќе подолго време како и е. Знаеш дека ќе ја имаш и знаеш дека ќе уживате.

И понатаму гледаш како воздивнува, изненаден си зашто реагира и на најмал допир, се чудиш не нејзината сензуалност и сакаш и ти… Сакаш малку од тој колач…

…

Како ја доби? Ја доби ли? А таа? Што? Сака нежности? Зарем ти не? Како? Гушнати, бакнати, прегрнати, испреплетени.. Те обожава.. Обожава да те допира, сака да си игра со твоето тело… Некои работи се уште не и се верни.. Како да не верува дека лежи прегрната со некој како тебе.. Но сигурна е. Знае дека сака. Знае дека меѓу вас имаше хемија. Од првиот ден, можеби не. Но имаше.. да, имаше доста хемија. Храбра е. Можеби? Полна е со страст.. Сака само да ти ја подари… Сака да знаеш и зошто токму ти. Не и дозволуваш. Сака да те задоволува како што само таа знае; да ти подари страсти диви и ноќни, да ти покаже нежност каква што ќе смири и разјарен лав каков што знаеш да бидеш. Ама и те познава, верувај, те познава и тоа доста. И се допаѓа што е се вака. И се допаѓа што се уште се испитувате, истражувате, прашувате. И годиш, многу и годиш…

И? Што сега?

Ве гледам прегрнати лежите еден до друг. Очите ви се затворени, но не спиете. Уживате во говорот на тишината на вашите две со страст-предизвикани тела и можеби и во нотите на некоја од твоите омилени песни. Двајцата знаете да кажете кога и колку. Не претерувате. Не дозволувате сето тоа што гори во вас да избие така лесно на површината. Не смее, брзо ќе догори. Сакате се, сакате полека, сакате долго, сакате нежно и искрено да флертувате и да си играте предигри.

Ако, убаво е, знам дека нејзе и е убаво. Ми кажа. И верувам кога ми кажува вакви работи.Можеби и требаше малку да се прилагоди, можеби не и е баш сеедно што ќе стане.. можеби не сака… Ма, не. А можеби и премногу размислува. Но ете ја, тука е, до тебе, со тебе, те мириса, ти шепка, ти воздивнува.. Знае каде и со кого е. Знае каде оди… А ти?

Let’s  say her name is Elena. She was born of a breed, at least she was raised in it. She was raised to believe everyone is  good. She was told to love every single human being, to help whenever she can, by doing whatever she can. She had it all: love, affection, education, literature, adventure, music, languages, love, love, love… What more could she want?

Elena grew into becoming a hopelessly romantic believing naive self-sacrificing comprehensively free soul, loving life as no one else, loving people as no one ever did.. She had a heart, a heart the size of a whale to get everyone and everything inside. A real friend, people would say. A true altruist, others would add. Personification of a human being…She found life in everything, she found beauty in everything.  And from within herself, everything WAS indeed beautiful. Because in the end of the line… If something’s the matter from within you, than something’s the matter outside you… So, she made the effort (maybe even if without making a specific effort) to get rid of all possible prejudices there were, all taboos, all “stop-human-I-don’t-believe-you”  issues that a person may have and that is how she went through life.

And she had it all…Did it all. She enjoyed life, she enjoyed love, she enjoyed freedom.

One day, a man came to her. “Elena, you don’t know me, but I would like to be your friend.”. The altruist she was, she joined this person, becoming closer and closer to him.

She learned a lot from him throughout their ventures… She discovered a completely new side of the life she new. She learned of envy, small talk, why-you-and-not-me excuse for everything, jealousy, vanity, hypocrisy, fight-over-nothing-and-end-bad stories, money making the world go round, throw-crab-to-catch-a- fish motto of getting through life.. Hey, she even learned of how prejudices will fuck up your life…

So she became aware of how things are done, under the table, as one of the best persons i know would say. She  had come to a peace with the fact that in fact, not everything is good out there.. And yet, this whale heart, has so much room left to take in love and life.

But she did not gave up. She was and still is the same from within.  I would say that she is becoming the embodiment of a award winning act of a pretender in everything she does, but she is not changed. And she never will. I can tell you that. And not because she is stubborn, but exactly because she is what she is. Someone much more smarter than me, once said that the most difficult thing in the world is to know yourself… Elena has done it.. She knows herself from the nails on her toes up to each single hair on her head. That is why she is the free spirit that she is… That is why she can still make it.. And that is why, in the end of the line, she says to herself: World, fuck you, but I love you!

On the other hand, she is a mother. She is raising that child in the only possible way she could have… With daily dosages of love and affection, storytelling to make it grow in size; to get to a point of having it just for the purpose of living it.

BUT.. there is always but.. Times we live in are not so good. People are not the same as they once were or maybe even never have been, just had had the time to make sure none of what they thought was made public…

What do you think she will do? How do you think she will raise her child? Or how should she?

How about if

We fell like stones onto the cold grounds

We could not  feel any more warmth by the Sun

with a heart of stone and cold

and yet be compelled to go on..

How about if

One felt nothing and adjusted to no one

One stood like a rock before a breath-taking scene

or even… a stone-melting event shattering apart your every being

One taking a stop at nothing having cried away his tears centuries ago…

And what if

I time came when my heart was black for ages

Only to suddenly feel pain inside I almost couldn’t bear

a pain that I couldn’t have hoped to ever withstand..

tearing open a scar long forgotten – a love long lost

It made me feel again, it made me feel the flame again..

I remembered the spark I felt when I first laid eyes on yours

The spark is back now again in my heart to stay forever…

What if this feeling becomes reality and if under the iced surface you see a dream cometruer,

melting inside ones own stones flamed by the warmth of what one sees before oneself..

Little Things Make Life

What if

We were stones, thick-skinners feeling no pain and no love

We were statues, moved by nothing and noone

We were dumb-asses not recognizing something true even if it splashed in our face…

Just this morning… A vision of my future.

Just now… A complete system break down.

Fiction: Two souls alike meet. Two souls alike talk. Two souls alike, think alike. Those two souls, have a way of getting it together.

Reality: One soul here, another one far away. One soul – thinking it has done it all, the other one – still looking for it’s own path. Both of them, completely unaware of the existence of the other one. Until… A click … A zigzagged path and another zigzagged path, join in one.

Now what? No worries.. One life, one story… Another life, another story..

The Latin speaking world uses “carpe diem”, the English one “seize the day”. They forget the Macedonian one… “wtf?!?!?” And then what…

She says she will take the opportunity. He says he has his mind sat.

1+1=2 – do they go forward?

or

2-1=1- they make step backwards?

Click to view slideshow.

What ever they do, nothing is changed.. It is only their world that changed.. The Sun will come out again tomorrow. The cat will chase its tail again. The child will cry for the candy it dropped just now. The Moon will light the sky again.

But, for this one soul and for this other one…

it is a Whole New World out there. It is the same Sun, but it is warmer today, don’t you think? The cat continues to chase its tail, but it is not Sisyphean task any more, there is hope. The child receives another  candy, even sweeter than the one it lost. And the Moon… it is quite the same, hiding what needs never be seen.

So, where are we at? At the beginning? The end? Nah! We stick to the same sweet and known middle…

But with one thing more to add to the spectrum of life – the right to choose your life.

♥♥♥♥♥♥♥♥

As for the loss of consciousness… Who gives a fuck?! You see a cross sign written all over my forehead? Do you? I don’t.. So… It’s time to make things right… This time, it is the right thing to do.. No more, Mrs. Nice Girl. No more consciousness…

Прва приказна: 34 години. Тапа за математика. Ме бивало за јазици. Запишав Филолошки. Завршив. Една работа, друга работа, трета работа и тоа сите три заедно ги терав.. Добро, онаа третата беше секој втор ден со по траење од 90 или 120 минути. Ин д минтајм, се забављав. И тоа баш фино, без заддршки што би се рекло (туку ај да не полнам зли јазици со фин госип материјал)  еве, признавам, имаше заддршки само за една работа). И то… Баш се исфурав. Си видов нешто, си пробав нешто, бев таму, не бев онаму, но и без тоа се може…

Муабетот ми е.. Вен -д фак – даз а грл ноу вен шис инлав?.. А грл ноуз, сили.. А воман? Е, тоа е веќе друга приказна..

***

Друга приказна: Маж, нешто повеќе години. Искуство зад белите влакна зад увцето. Успешен живот и нешто подолг брак.. Обид за себевработување… Во денешно време, нормално неуспешен. Уште еден и тој со иста судбина. Трета среќа, фајнали. Во потрага по непознатото и спонтаноста… И то…

Муабетот ми беше… Вен -д фак – даз а бој ноу вен хис инлав?.. А бој ноуз, сили.. А мен? Е, тоа е веќе друга приказна..

***

Трета приказна: двајцата, лост фор некое време, а и фаунд по уште некое време. Двајцата без нешто, несвесни без што, двајцата во потрага по непознато. Двајцата без компас, но сепак со бусола; двајцата ама баш флегматици или пневматици (још бољи термин) за светот околу себе. Едната демек стабилна, другиов..  исто. Едниот демек постар, другава – позрели се жениве, така? И то..

Муабетот ми беше… Вен -д фак – ќе биде „Д“ денот.

***

Реалити чек? Ова и не е толку неверојатно ко ке размислам вака, така? Не јас лично, не ти, ама некој трет веќе може е во категорија на човек кандидат за членство во „Брадерс енд систерс јунајтед“ – трагачи по нешто неискусено, нешто што можеби и не може и не треба секој да го доживее..

Уште еднаш реалити чек: А кои сме ако не сме исполнети? А кој си, ако не си задоволен? А кој си, ако те јебе секој? Кој си, ако не знаеш зошто си? Кој си, ако не знаеш со кого си?

Деновиве, ас ју кен си, нешто ми е убавко.. Деновиве, ко да ми е време за новини. А и зошто да не?

За се има првпат, нели?

Те слушам.

Секој друг глас, а не ти – лага, разлика, хистерија.

А јас… Јас само сакам да ме чуеш.

Те барам.

Секоја друга љубов, а не ти – невистинска, безлична, недоволна.

А јас… Јас не сакам да сум сама.

Те гледам.

Секое друго око, а не ти – затворено за љубов, безобразно, подло.

А јас… Јас сум со отворени очи.

Те чувствувам.

Секоја друга страст,  а не ти – непостоечка, одамна изгината, неповратна.

А јас… Јас вријам.

Една и Еден. Месечина и Сонце. Вода и Оган. Надеж и… Надеж.

Ме повикуваш. Ме привлекуваш. Ме влечеш. Ме доближуваш. Ме земаш. Ме добиваш.

Ме слушна. Ме најде. Ме почувствува. Ме заискри.

A dear friend of mine just told me what the title says. We went into philosophic, but yet life-essential discussion on how does a person get around in life starting from performing genuine simple tasks up until making a decision that may change the course of your life for the future to come.

I think of myself as an open person, totally free of prejudice, racism, small-town talk, gossiping, unbiased and complex free. I went through the life up until now without having suffered some major blows backwards and making every single step for myself and by myself. No assistance (except for advices from my parents and my sister), no extraction of cables “connections” for someone to do something to me and that is how I move on. I am not a person that will run an errand for you; not that I don’t want, but just because that I might get lost on the way.. Not literally of course.. but maybe i’ll get stuck somewhere in between who to call in order to get the job done and how to start the conversation..  For the truth’s sake, I will offer you an advice and a shoulder to lean on… I will listen to you from here to eternity if necessary, but I will beg you not to ask a favor from that is not dependable on me personally.

On the other hand, I love love. I love being childish, I love being open and I love life. I love talking baby talk, I love being hugged, I love being humorous and I love bringing a smile on the face I am looking at. I am known to act on guts, not on reason; I am known to know how to write and decide her mind and yet when it comes for something that does affect me, I am completely lost.

If I was made to choose between summer and winter, I’d choose autumn. All of this in a figure of speech, of course, but you do get the meaning. Why autumn, you ask? It’s something in between, something that doesn’t have extremes, it is mild in all of its appearing forms, something the soothes me and yet, excites me.

They say what you want is not always what you get. How so? Why so? Should we all make compromises all of our lives, sacrificing something (our wish to come true, perhaps ) for a greater good? And who’s is this greater good for? Not for you, certainly. So the question I put forward is how/when does someone decide where to put the line of no going back, just forward..

Do I forget everyone and everything and just be selfish satisfying myself?

Do I start planning and living my life as one great lie, because once you start, you can never go back?

Do I just pretend that everything is well and be a goddamn doll, a darling of the office, needless wife, tireless mother, impeccable friend?

And when something/someone good appears, that you know you can connect with you simply get lost in your mixed feelings of guilty conscience and passion for something that you can never have…

Or…

Simply, flip a coin and get over with it, Nikejaa.

P.S. When I was little, and even not so little, I loved nothing more than fairy tales. I believed in them, imagined they came true… As I grew up, I began to comprehend that everybody has a different fairy tale in mind when thinking about them or wanting for them to come true… A princess or a frog? A unicorn or a flying dog? A palace or a talking car?…

This time, I will choose nothing and just leave it for the time to tell.